News Feed

Pada ketika ini, satu petisyen dalam talian sedang tular di Malaysia dengan lebih 160,000 tandatangan yang menyokong gesaan agar komuniti Rohingya dihantar pulang dari negara ini.

Perdebatan ini bukan sesuatu yang baharu. Setiap kali isu berkaitan komuniti pelarian ini timbul, ia sering mencetuskan reaksi yang sama dalam kalangan masyarakat.

Hujah utama penyokong petisyen ini ialah keadaan semasa dianggap tidak lagi mampan dan Malaysia perlu mempunyai pendekatan yang lebih jelas serta jangka panjang dalam menguruskan isu pelarian.

Mereka berpendapat kerajaan wajar bekerjasama dengan organisasi antarabangsa bagi mencari penyelesaian lebih menyeluruh, termasuk penempatan semula ke negara ketiga atau bantuan yang lebih kukuh di kawasan berhampiran Myanmar.

Bagi mereka, isu ini berkait rapat dengan tekanan terhadap sumber awam, cabaran penguatkuasaan undang-undang, serta kebimbangan terhadap kestabilan negara.

Namun begitu, keadaan sebenar jauh lebih kompleks daripada perbincangan di ruang awam.

Komuniti Rohingya merupakan kumpulan minoriti tanpa kerakyatan dari Myanmar yang telah lama berdepan diskriminasi, keganasan dan penafian hak kewarganegaraan di negara asal mereka.

Pada tahun 2017, konflik dan keganasan besar-besaran telah memaksa ratusan ribu daripada mereka melarikan diri ke negara jiran, termasuk Malaysia.

Disebabkan mereka tidak diiktiraf sebagai warganegara oleh Myanmar, tiada laluan yang selamat dan sah dari segi undang-undang untuk mereka kembali ke negara asal.

Justeru, situasi ini bukan sekadar isu penghijrahan sementara, tetapi merupakan krisis pelarian jangka panjang yang masih belum mempunyai penyelesaian muktamad.

Dalam konteks Malaysia, isu ini menjadi lebih rumit.

Malaysia bukan negara pihak kepada Konvensyen Pelarian 1951, namun dalam praktiknya, negara ini membenarkan Suruhanjaya Tinggi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu bagi Pelarian (UNHCR) mendaftarkan pelarian dan mengeluarkan kad pengenalan pelarian.

Dalam banyak keadaan, individu yang berdaftar dengan UNHCR tidak ditahan semasa operasi penguatkuasaan imigresen, walaupun pendekatan ini bersifat pentadbiran dan tidak diperuntukkan secara jelas dalam undang-undang domestik.

Pada masa yang sama, kerajaan telah memperkenalkan beberapa langkah pentadbiran dari semasa ke semasa bagi menguruskan isu pelarian, termasuk sistem pendaftaran biometrik serta perbincangan mengenai penempatan pelarian bekerja dalam sektor yang menghadapi kekurangan tenaga kerja.

Namun begitu, langkah-langkah ini masih bersifat berasingan dan belum membentuk satu dasar pelarian yang menyeluruh.

Isu utama di sini bukan sekadar sama ada Malaysia menerima atau menolak pelarian, tetapi ketiadaan rangka kerja undang-undang yang jelas dan menyeluruh untuk menguruskan mereka.

Tanpa dasar yang menetapkan hak kerja, akses pendidikan, kemudahan kesihatan, serta hala tuju jangka panjang seperti integrasi atau penempatan semula, pelarian ini akhirnya berada dalam ruang kelabu dari segi undang-undang.

Dalam keadaan ini, ramai bergantung kepada pekerjaan tidak formal, bantuan kemanusiaan dan pelaksanaan undang-undang yang tidak konsisten.

Kekosongan dasar ini turut menyumbang kepada ketegangan dalam kalangan masyarakat.

Apabila sesuatu insiden tular di media sosial atau apabila pelbagai dakwaan tersebar tanpa konteks yang jelas, reaksi awam sering dipengaruhi oleh kekeliruan, maklumat tidak lengkap serta rasa penat terhadap isu yang berulang.

Dalam keadaan sedemikian, salah faham mudah berlaku, bukan semata-mata kerana satu insiden tertentu, tetapi kerana tiada sistem yang jelas untuk menjelaskan dan menguruskan isu tersebut secara konsisten.

Hakikatnya, sukar untuk menampung populasi pelarian jangka panjang dalam sebuah negara yang tidak mempunyai dasar jangka panjang yang jelas mengenai status, hak dan batasan mereka.

Namun, keadaan kekosongan dasar ini bukanlah sesuatu yang neutral.

Dalam jangka masa panjang, ia boleh meningkatkan ketegangan dalam masyarakat, di samping menambah kerentanan komuniti Rohingya yang terus hidup dalam keadaan tidak menentu dan tanpa pengiktirafan undang-undang yang jelas.

Selagi tiada pendekatan dasar yang lebih tersusun dan jelas, kedua-dua pihak akan terus menanggung kesan daripada sistem yang belum lengkap.

Dan selagi jurang ini tidak ditangani, perdebatan ini dijangka akan terus berulang, dengan nada yang semakin tegang dari semasa ke semasa.

Isu Rohingya: Cabaran Jangka Panjang Tanpa Penyelesaian Jelas

Comments

Join the Conversation